شعر نو

مجموعه ای از ترانه و شعرهای من

دنیای من

اين دنياي من است

دنياي تنگ و خالي من

تنها

    چراغ خانه ام

                 اندكي از جاده و درختان كنار آن را روشن مي كند

فضاي زندگي ام خالي ست

گاه گاهي

آمد و شد مارمولكي ميان علفها

                                   سكوتش را مي شكند

اين دنياي من است

                    خورشيد

                          تنها مهمان روزهایم

گنجشكها تنها خوانندگان تنهائيم

دشتهاي فراخ تنها ،گامهاي مرا مي شناسند

و آواز مرا مي شنوند

                    هر شب و روز

اين دنياي من است

دنياي تنگ و خالي من

بوسه هاي گرم لبهايم

در عطش گرم ظهر تابستان

                               ميان بوي علفها

                                                گم مي شود

حرات دستانم را

فقط جسمهاي بيجان حس مي كنند

پنجره خانه ام

از شوق ديدار هيچ كس دلشاد نيست

نگاهش بر چشم انداز دشت

                                هميشه تنهاست

                                                همچون قلب من

اين دنياي من است

تن من

     تنها

         غرق در عطر شب بوها و پيچك هاي ياس است

آواز قورباغه ها در بركه ي تنهاي خانه ام

تنها آواز گم شدن خورشيد در پشت سياهي ست

و جير جيركها

تنها آوازه خوان شب هاي ناآرام من

اين دنياي من است

دنياي تنگ و خالي من

نه كسي مي آيد

نه كسي مي رود

نه كسي مرا

           به سوي زندگي مي خواند

جاده ي بي انتها و دراز در جلو ايستاده

مرا مي خواند

هيچ كس نمي داند به كجا ختم مي شود

پشت جاده

          شايد !

باغ بزرگ و خرمي باشد

                          شايد!

آبادي با جويباري از گلاب

                           شايد!

و مردمي كه هر لحظه دلشادند

                                  شايد !

اما !

  دنياي من خالي و تنگ است

اين دنياي من است

اين جا !

 

+ نوشته شده در  بیست و دوم مرداد 1389ساعت 6:45 قبل از ظهر  توسط سهراب  |