اين آخرين ديدارش بود
در كوچه هاي سرد شهر
در زير تكه اي از ابر سياه
كه آبستن باراني سرد بود
او آماده رفتن بود
به سوي نور
من تنها و غمگين
تاريكتر از ابر سياه
فقط يك حرف را مي شنيدم
خداحافظ
برايش شايد اين يك كلمه بود
دور از معناي ابدي اش
براي من
تجسم يك دوره از زندگي بدون
نور
عشق
و رويا
بر لبان خشكش
زماني عشق ، فقط عشق جاري بود
حال جز طعم تلخ ، خداحافظ ، چيزي نبود
نه از گرمي آغوشش خبري بود
نه از مهرباني الهي در چهره اش
لبانش سرد
دستانش بي رمق
بازوانش بسته
چشمانش تاريك
داغ سرب ، تنهايي
بر زندگي ام ،حك مي شد
تمام فضاي او پر بود از يك لفظ
خداحافظ
براي هميشه ، تا ابد
و او نمي دانست
زندگي من در نفسهاي گرم او بالا مي رود
چشمان من گشوده بر لبخند مهر اوست
رنگهاي زندگي را از روي رنگ چهره اش مي شناسد
او نمي دانست زندگي من در وجود اوست
اما اين آخرين ديدارمان بود
آخرين لحظه زندگي من
آخرين باري كه چشمانم فضاي خالي گمشده اش را مي ديد
فضايي كه مرا به درون سياهي مي كشاند
درست در جاي خالي او
به درون جهان تاريك و سرد
((جهنم ))
و چند ساعت بعد
شايد چند ساعت
تن بي جانم در زير تلي از خاك
مدفون مي شد
خدا مي داند در كجا......
واين آخرين ديدارمان بود
آخرين ديدارمان............