پشت عشق

صبح ارديبهشت

به انتظار بوي ياس هاي باغچه ام

شب چه سنگين گذشت

پارسال كه تو بودي

ياسها زود بو دادند

بوي عطر تازگيشان

تا آنور خدا مي رفت

ياسهاي امسال چه تنبل شده اند

شايد دلتنگي تو را دارن

مثل چشمهاي من

كه دلتنگ يك نگاه تر است

كه لبريز شود از عشق

عشق خود را پنهان مي كند

گاهي پشت شب بو ها

پشت سايه يك نگاه

گاهي كنار پنجره

كنار يك لبخند

گاهي همراه من است

اما رخ نمي نمايد

پنهان مي شود پشت هر چيزي

عشق چه سنگين شده است

مثل نگاه مردم شهر

هواي دلتنگي است

طروات ارديبهشت پيدا نيست

كوچه ،

خيابان ،

باغچه خانه ام

زير حجم سنگين نگاه هاست

بي عشق هيچ چيزي خوب نيست

مهرباني خوب است

دوست دارم مهربان را

بايد گم شوم پشت خاطره

پشت صداي درختان

كه دارند گم مي شوند

پشت نگاه هاي سنگين ديگران

بايد بروم

تا وقت هست

ثانيه اي پيدا كنم

كه خالي از همه چيز است

خالي از عشق

از خاطره

از نگاه

خالي از هر چيز ديگر

بايد بروم

گم شوم پشت ثانيه اي

ثانيه اي

كه نه عاشق است

نه پيدا !

لبخند تو

باران زيباست.

همه چيز در باران زيباتر.

بركه هاي پر شده از آب با بازي اردكها.

برگهاي خيس شده در باران.

رقص علفهاي تازه متولد شده.

زيبايي همه چيز در باران.

تو ، كه كودكانه دستان مهربانت را به زير باران مي گيري.

و پنجره.

كه زيبايي لبخند تو را در خود نقش بسته .

و دل من كه تك تك قطرات عشق تو را در خود جاي داده.

زيباست.

قطره اي نم زده و تب دار را .

مي نشانم بر لبم.

به اميدي كه كه تو ها ،كرده اي اش.

در هواي باراني.


واژه مقدس

اسمت را تکرار می کنم

نه از آن رو که دوستت دارم

از آن رو که واژگان اسمت

با ترکیب لبانم هم آغوش شوند

تو در میان من جا بگیری

من همیشه با تو باشم

تنهایی مرا تکرار اسم تو پر کند

به سان یک واژه مقدس

لبانم هر روز اسم تو را زمزمه کند

از آن رو که تو تنهاییم باشی

تنهای تنها

خواب زمستانی

هر پاییز تو می آیی

رنگ می شوی

درختان را زیبا می کنی

اما رخ از من بر می گیری

چنان که به شمارش برگهای پاییز

افسرده می شوم

زمستان تو را در خود مدفون می کند

من در خیال که تو غنوده ای

                        سنگین!

چشم می سایم

          تا خوابی راحت

تا زمستان سرد را به خاطره بسپارم

اما تو !

پشت سنگین پلکهایم

بیدار می شوی

گویی که غنوده ای در من

هرچه عمیق تر می شود خوابم

تو بیدارتری

به شمارش خوابهای زمستانی ام

تویی که اسمت را نمی دانم

تویی که اسمت را نمی دانم

احساست می کنم از دور

در تمامی نوشته هایم موج می زنی

متولد می شوی

جان تازه می بخشی

صدای رهگذران را می شنوم

با زمزمه باد

اما !

نگاهی را می طلبم

که از درون ویرانم کند

من شیفته شوم

ا و نگاهش را به من هدیه کند

شاید تو باشی

تویی که اسمت را نمی دانم

عشقت را نمی دانم

شاید من باشم

آن جستجوی بی پایانت

آنجا که همه چیز به آخر می رسد

سفر کوتاه من

حستجوی بسیار تو

کشتی سرگشته تو در کنارم لنگر می افکند

تو در پهلویم آرام می گیری

من در نگاه تو

 به آرامش می رسم

تویی که اسمت را نمی دانم

مرثیه غمناک

باد تند بدگذار
باد ناجوانمرد
سوز و سهمگین می زد
برگ درخت سپیدار تنها
هنوز مقاوم.
در رویایش آرزویی داشت
برف سپید
زیبا و باشکوه
پر می کرد دشت بزرگ
جنگل
درختان
خانه های خواب زده
اگر می آمد
آه اگر می دیدش
آسوده خاطر می رفت
باد تندتر و تندتر می زد
برگ همچنان مقاوم
اگر می آمد
قطره ای
دانه ای هر چند کوچک
رویایش به حقیقت می پیوست
قصه ای ماه ها در گوشش بود
قصه برف زیبا
که پر بود از سادگی
 اگر می دیدش لحظه ای
بسان مجنون از دیدن لیلی
پر می شد از عشق
اما
لبخند شیرین انتظارش را باد شکست
برگ فرو افتاد
مثل برگهای زرد دیگر
سقوطی سهمگین
صبحدم که خواب از همه رخت بست
از آدمها
از خانه های خواب زده
برف سپید آمده بود
میان کوچه ها
میان شاخه ها
میان همه پر بود از رویای سپید
رویای دوست داشتنی
اما!
برگ سپیدار پیر
تنها روی خاک بود
دانه های برف
چون مرثیه ای غمناک
آرام آرام بر رویش می نشست

خواب زمستان

فصل زمستان در راه

پشته هيزم شكن كم پشت

خانه طوفان زده ام در هجوم

امتداد نگاه من طولاني

آتش بخاري هيزمي كم نور

چون آتش عشق من در نهان خاموش

خانه از چه سو گرم بماند

وقتي نيست دستي گرما بخش

پشت چشم رويا زده من

                          خوابيست خواب يك زندگي

                  زندگي با تو

دل اما لبريز پريشاني

سوز زمستان در راه

پشته هيزم شكن كم پشت

اعتماد دستانم

                خالي

سوز شبهاي زمستان

                    در پيش  

پنجره

پنجره اتاقم

چه غریبانه نگاهم می کند

تمام شب در خوابم بودی

بوی نو پشت پنجره است

برف تمام شهر را پر کرده

می دانم از لبخند توست

این هدیه سفید

برف

کودک

دستهای گرد کوچکش را به شیشه پنجره کشید

با اشتیاق داد زد

مادر مادر!

مادر نگاهش را به پنجره شکسته انداخت

برف می آمد

چراغ نفتی کهنه را رها کرد

تا اندکی در شادی کودک سهیم شود

انتظار


نمي دانم كجايي

                نمي دانم

كي تو را مي بينم

تمام دنيا را گشتم

شعر هاي عاشقاته زيادي را خواندم

تمام احساسم را بيان كردم

از تو خبري نشد

                 نمي دانم كجايي

شعر هايم همه بي احساس شده

روياهايم همه دروغ شده

چون تو نيستي

احساس شعر هاي من

زندگي

       ثروت

              خوشي

تو نباشي

 بي معناست

بهار آمد

از تو خبري نشد

احساسم

         شعرم

               همه دروغ شد

چرا نشاني از تو نيست ؟

كجايي ، هيچ نمي دانم

اشكهايم بي بهانه شده اند

گفتم!

زمستان مي آيي

                 با برفها

                        همراه سپيدي

وقتي شاخه ها يخ مي كنند

                               از سرما

تو مي آيي

باغچه زندگي ما را گرم مي كني

  نيامدي

تو بگو

نشانت را از كي بپرسم ؟

ردپايت را كجا دنبال كنم ؟

عشق تو

مرا ديوانه كرده

               خوابم را ربوده

اگر تو را بيابد

آخ  !

  اگر تو را ببيند

به ساحل مي رسد

نه ثروت مي خواهم

نه هيچ چيز ديگر

نفسهايم

بي بهانه مال توست

بي بهانه

        زندگي ام مال توست

اما تو نيستي

و هيچ نشاني از تو نيست

تو بگو

كجا را براي يافتنت بگردم

    عشق من

          زندگي من

                  اشكهايم را ببن

                                 رويايم را زيبا كن

من با اشك و رويا

تو را انتظار مي كشم

                    انتظارم را زيبا كن

                    انتظارم را زيبا كن

زندگي

      ثروت

          خوشي

وقتي تو نيستي

چه معنايي دارد

شعرم ، احساسم

                وقتي تو نيستي

                                چه معناي دارد

               جز حسرت !

حسرتي كه با من خواهد بود

هميشه و  همه جا

انتظارم را زيبا كن

انتظارم را زيبا كن

 

نشانه

مداد کوچکت را بردار
قبل از اینکه تمام شود
چیزی بنویس
حرفی اگر نیست
نقطه ای !
اثری بگذار
 گامهای لرزاتم
برای ادامه
به نشانه ای محتاج است

وداع

صدایت می کنم
در باد
و تو فکر می کنی
صدای رهگذران است
که می پیچد در شیروانی خانه های نزدیک
می ایستی
بر نمی گردی
لبخند می زنی
و دور می شوی
 از من

دلتنگ

این روزها

که نه از توت های عریان دم کرده روی شاخه ها

نشانی هست

نه از انجیر های دهان گشاده در باغ

نه از بوی علفهای تازه درو شده

به دست داس

چه زود از خش خش برگهای زرد باغچه

دلم هوایی می شود.

 

هیچ

این چند روز گذشت  و آن چند سال
 از تولدم
تا این چند روز گذشته
 به یکدم
 بی آنکه که در ذهنم پر شود از خاطره ای
مثل فرداهای نیامده که خالی از همه چیزاند
می گذرد.

زندگی

ماه مي تابد

سايه ها متولد مي شوند

خانه ها

           درختها

                       تيرهاي چراغ برق

تنها همسايه هاي بيدار شب مهتاب.

به گفتگويي دراز چشم دوخته اند

اما !

تنها مهتاب مي داند

زندگي بيدارشان

هر لحظه كوتاه تر مي شود

 

میهمان

عشق من

به سراغم بيا

در خاموش ترين لحظه شب

در ذهنم بمان

و در فكرم

بگذار فكرم

با فكرت

 هم آغوش شود

عشق من

 به سراغم بيا

هر شب بيا

 

بی بنیاد

تنها اگر دمي بگذرم از تو

تنها اگر شبي نبارم بر تو

                        اشكهاي حسرت بارم را

تنها اگر لحظه اي

                  سو سوي ستاره شب پريشانت نباشم

تنا اگر اندكي

گرمي بخش دستان سردت نباشم

تنها اگر

ثانيه اي به خودت واگذارمت

و رهايت كنم در تنهايي ات

تنها اگر دمي بگذرم از تو

                           چون شاخه اي بيد در ميان باد ها لرزاني

آه !

 اگر

تنها اگر دمي

نبخشم به تو وجودم را

چون خانه ي زيباي ماسه اي

                               در كنار ساحل دريا

با اولين ترنم آب دريا ويراني

یغماگر

سكوت ساده برگها زيبا

عطش گرماي تب دار تابستان كشنده

در اعماق

چشمان مسافري سرگردان

                          به زيبايي سايه هاي خلوت

چشمان مسافر

با رويايي شيرين در خواب

برگها مي سوزند از عطش

طراوتشان و زيبائيشان

به دست تابستان داغ

در يغما

مسافر در رويايي سبز

در خواب خوش ، غوطه ور

خوابي كه دست بيداد

نه برگي زنده مي گذاشت

و نه طراوتي !

تنها گامی

با دستان تميز آمده ام

ميان پريشاني تمام زمستاني كه گذرانده ام

به سوگند آفتاب

و لبخند صبح

من به زندگي برگشته ام

اي عشق

دستان ناتوانم را بگير

من به بازوان توانايي نياز دارم

اي عشق

لبهاي خشكم را سيراب كن

من به انديشه اي پاك نياز دارم

اي عشق

شكوفه هاي سرزمينم

مرا فرياد مي زنند

من عاشق بوي بنفشه هاي آنم

بازوان ناتوانم را

از چه سو نمي گيري

من درون جاده ام

به گذشته خطايم

نظاره گر ايستاده ام

قدمي مرا به جلو ببر

                     تنها گامي !

نفس من براي آزادي پر پر مي زند

اكنون درون جاده ام

از تمامي روياهاي دروغين گذشته ام

اندكي مرا به جلو ببر

                      چشمانم را سبز كن

من از تمام گفته هاي دروغين گذشته ام

خورشيد را به من بتابان

من در جاده تنها مانده ام

اي عشق

 اندكي مرا به جلو ببر

تنها يك قدم

تنها گامي

 

دنیای من

 

اين دنياي من است

دنياي تنگ و خالي من

تنها

    چراغ خانه ام

                 اندكي از جاده و درختان كنار آن را روشن مي كند

فضاي زندگي ام خالي ست

ادامه نوشته

خاطره

بوي ياس باغچه ي خانه

خاطرات اتاق را زنده كرد

جير جيركها مي خوانند

تا گرماي روز داغ تابستان

                          به فراموشي سپرده شود

شب به آرامي در چشمان كوچك تو

                                        جاي گرفته است

تنهايي شب

           بزرگ و باشكوه ست

 

ادامه نوشته

بت

آرام و باشكوه

در بالاترين تپه

آن جا كه زندگي را به زير پايش دارد

غنوده است

خورشيد

        هر صبحدم

                  به صورتش بوسه مي زند.

ادامه نوشته

بهار

بهار مي ايد

با همه ي زيبايي اش

و ذهن تو را دگرگون مي كند

                                 همه ي طبيعت زيبا مي شود

حرفها زيبا مي شوند

                    صدا ها زيبا مي شوند

                                          شكلها زيبا مي شوند

آرامش ابدي همه ي مردگان

                               زيبا مي شود

ادامه نوشته

امید

در بالاترين نقطه حضور

                             ايستاده ام

كور سوي يك فانوس كهنه قديمي

                                        تنها    

                                          حجم سنگين مرا روشن كرده است

روشني

        در خواب ابدي ست

                           تاريكي بيدار

پای بنفشه

نسيم سردي از پنجره ام گذشت

بوي عطر گلي مرا مسحور خود كرد

پنجره ي بسته به زمستان را

                                قدري گشودم

عطر جانفزايي ، دخمه تنگ و تاریکم را پر کرد

لحظه بعد ميان عطر گلها ي بنفشه بودم

زمين تند تند نفس مي زند

عطر گل بنفشه پاي درختها ست

    مرا به سوي خود مي خواند

همه را به سوی خود می خواند

خانه ي قديمي ام بی تغییر

درختهاي کودک همچون جوانانی قد بر افراشته

بوي عطر بنفشه در فضا پر

من پاي گلها در انتظار

هر كسي در گوشه اي منتظر

  چشمهاي زيادي نظاره گر

درها ي همه ی خانه ها  بسته

مردمان دنیایی در خواب

مردگان بیدار منتظر

نه كينه اي ، نه خشمي ، نه هراسي

دهکده زیر نگاه مهربان آنان

صدايي به گوش مي رسد

درها در حال باز شدند

نگاه هاي كنجكاو به سوي درهای نیمه باز روانه

نگاه مهربانش

تنها يادگار شيرينم از اين ساليان درازست

سال ها پاي همين بنفشه ها

                                به جشن بهار مي رفتيم

شادماني در آغوش ما گم مي شد

روزگار در دستان شاد و پر تپش ما بود                                                       اما نه براي هميشه

حالا تنها و غمين

پاي بنفشه ام

روزگار من كهنه و فرسوده و فرتوت

اما روزگار او پر از طراوت و تازگي

وقتي پاي بنفشه ها نشست

دستانم را به سويش دراز كردم

نگاهي گذرا به سويم انداخت

صدايي او را به سوي خود خواند

                                     برگشت و خنديد

با خنده اش

              گلهاي بنفشه

                           بيشتر عطر فشاني كردند

لحظه بعد

        دستان گرمش

نوازشگر دستان سرد ديگري بود

                                    پاي عطر بنفشه ها

نور همه جا را پر كرده

وقتن رفتن است

همه بر مي گردند

بايد به خانه ام برگردم

                        دخمه تنگ و تاريك من در زمين

فردا روز ديگريست !

روز ديگر!

 

اين آخرين ديدارش بود

در كوچه هاي سرد شهر

در زير تكه اي از ابر سياه

كه آبستن باراني سرد بود

او آماده رفتن بود

                به سوي نور

ادامه نوشته

خواب زندگی

از خواب نخستين خود بيدار شو

تا دوباره ببيني

                خوابي ديگر

در پس اين آرامش ابدي ست

دروازه اي به سوي دنياي ديگر

ادامه نوشته

پیشگو

فردا را امروز بخوان

تا به راز زندگي ات آنگونه كه واقعي است پي ببري

شايد ثانيه هاي امروز

                     آخرين تنفس تو

منظر نگاه تو

           آخرين جايي باشد كه ديدگانت خواهد ديد

ادامه نوشته

آدمک

بر فراز كوه بلند سرزمين دربند

كه صبح را در خود مي ديد

چشمان پرغرور آدمك نظاره گر بود.

قلبش خاموش و سرد

گويي سالهاست مرده

آفتاب به درون دشت

                      سبزه و درختان در هجوم .

بر فراز تپه هاي سرسبز

گاوها و سايه ها

 علفهاي تازه رسيده و آرامش را درو مي كردند

اما قلب آدمك همچنان خاموش.

سيلاب مقتدر و با غرور

روزگاران سكوت را در راهش ويران مي كرد

قوي و مغرور از فتح بزرگ خود

                                   به پيش مي راند

هيچ سيل بندي ياراي مقاومتش را نداشت

درختان تازه روئيده سست و بي رمق

آخرين عطش شان را براي ماندن

 و هواي تازه 

 به پاي سيلاب مي ريختند.

قبول تباهي فردا در دستان

 خمودگي و فرسودگي

اما آدمك

 همچنان با چشمان پر غرورش به نظاره ايستاده

مغلوب از گذشت زمان

                        تازيانه باد

                                 و شلاق پيري

آدمك همچنان نظاره گر

چشمان آدمك به زندگي دوخته شده

وقتي آخرين سايه

                   در پهلوي آخرين روشني نشست

و آخرين درخت نونهال

                         مغلوب گشت

و آخرين گل

            پژمرده و بي نفس افتاد

 

زمين بيكس

               و تنها

                    بهارش را بي مصرف ديد

ديدگان شب و روز در تسخير نابودي

                                          غوطه ور گشت

آدمك چشمانش گشوده شد

                                شايد براي حرفي !

اما !

  در آخرين نفسهاي بازمانده

                      از آخرين قطره هاي چكيده زندگي اش

تنها

   يك حرف جاي داشت

                           و نه بيشتر

آه !

  كلمه تنفر فراموش شده

اين

    بيشترين سهم او از زنده ماندنش بود

دوردست

در دوردستها نگاهم تنها مانده

آدمك برفي ، كلاه به سر

جارو در دست حياط

خيابان خلوت

             تيركهاي چوبي

                   سيم هاي پر شده از برف را مي نگرد

كلاغ ها روي شاخه ها كز كرده اند

گلوله هاي برف در دست بچه ها

 شادمانه به هر طرف پرتاب مي شوند

 من اما !

نگاهم در دوردستها تنها مانده

در راهي دور در زمان

 

پيش از آنكه بار سنگين زمانه

                             شاخه هايش را بشكند

زماني كه روزگارم پر از جواني

                               و لبخند عشق بر لبانم جاري

زمانم در لحظه هاي شاد زندگي گم

پيش از آن زمان

آن زمان

      كه تو احساس لطيف سروده هايم بودي

و من تنها

       خواننده شعر هاي  تو

و جاري مي شد در هواي من

                               بوسه هاي تو

و زندگي ، زندگي روياها بود

در خانه ي خلوت دل

                       لبخند تو

                                لبخند من

                                          لبخند خدا

 

 زندگي پر از احساس

                       احساس عشق

پر شدن ، و شوق پرستيدن

شوق پر كشيدن تا اوج

تا مرز گم شدن

گم شدن در تو

             و من ؛ در لحظه

لحظه اي كه تو پر كشيدي

                             و تنها شدم

و نگاهم تنها ماند

و نگاهم در دوردستها تنها ماند

تنهاي تنها

به زمان كه يك لحظه باز نه ايستاد

و همچنان چرخيد

                   و چرخيد

و تمام زندگي ام را نابود كرد

و تمام زيبايي تو را

تا نگاهم هميشه به دوردستها

تنها بماند

تنهاي تنها