پای بنفشه
نسيم سردي از پنجره ام گذشت
بوي عطر گلي مرا مسحور خود كرد
پنجره ي بسته به زمستان را
قدري گشودم
عطر جانفزايي ، دخمه تنگ و تاریکم را پر کرد
لحظه بعد ميان عطر گلها ي بنفشه بودم
زمين تند تند نفس مي زند
عطر گل بنفشه پاي درختها ست
مرا به سوي خود مي خواند
همه را به سوی خود می خواند
خانه ي قديمي ام بی تغییر
درختهاي کودک همچون جوانانی قد بر افراشته
بوي عطر بنفشه در فضا پر
من پاي گلها در انتظار
هر كسي در گوشه اي منتظر
چشمهاي زيادي نظاره گر
درها ي همه ی خانه ها بسته
مردمان دنیایی در خواب
مردگان بیدار منتظر
نه كينه اي ، نه خشمي ، نه هراسي
دهکده زیر نگاه مهربان آنان
صدايي به گوش مي رسد
درها در حال باز شدند
نگاه هاي كنجكاو به سوي درهای نیمه باز روانه
نگاه مهربانش
تنها يادگار شيرينم از اين ساليان درازست
سال ها پاي همين بنفشه ها
به جشن بهار مي رفتيم
شادماني در آغوش ما گم مي شد
روزگار در دستان شاد و پر تپش ما بود اما نه براي هميشه
حالا تنها و غمين
پاي بنفشه ام
روزگار من كهنه و فرسوده و فرتوت
اما روزگار او پر از طراوت و تازگي
وقتي پاي بنفشه ها نشست
دستانم را به سويش دراز كردم
نگاهي گذرا به سويم انداخت
صدايي او را به سوي خود خواند
برگشت و خنديد
با خنده اش
گلهاي بنفشه
بيشتر عطر فشاني كردند
لحظه بعد
دستان گرمش
نوازشگر دستان سرد ديگري بود
پاي عطر بنفشه ها
نور همه جا را پر كرده
وقتن رفتن است
همه بر مي گردند
بايد به خانه ام برگردم
دخمه تنگ و تاريك من در زمين
فردا روز ديگريست !
روز ديگر!